Łańcuch przeżycia- wytyczne 2015

with Brak komentarzy

Łańcuch przeżycia

Łańcuch przeżycia podsumowuje najważniejsze czynności  potrzebne do skutecznej resuscytacji. Większość z jego ogniw odnosi się zarówno do poszkodowanych, u których do zatrzymania krążenia doszło w mechanizmie pierwotnie kardiogennym, jak i na skutek asfikcji.

 

Łańcuch przeżycia

Wczesne rozpoznanie i wezwanie pomocy

Ból w klatce piersiowej powinien być rozpoznawany jako objaw niedokrwienia mięśnia sercowego. U jednej czwartej do jednej trzeciej pacjentów z niedokrwieniem mięśnia sercowego dochodzi do zatrzymania krążenia w ciągu pierwszej godziny od wystąpienia bólu w klatce piersiowej. Rozpoznanie bólu w klatce piersiowej jako problemu kardiologicznego i wezwanie zespołu ratownictwa medycznego, zanim dojdzie do utraty przytomności, umożliwia przybycie zespołu wcześniej, nawet zanim dojdzie do zatrzymania krążenia, co prowadzi do poprawy przeżywalności. Jeśli dojdzie do zatrzymania krążenia, istotne jest jak najszybsze jego rozpoznanie celem szybkiego powiadomienia systemu ratownictwa medycznego oraz niezwłocznego rozpoczęcia RKO przez świadków zdarzenia. Kluczowe objawy to brak reakcji na bodźce i brak prawidłowego oddechu. Dyspozytor medyczny może poprawić skuteczność rozpoznawania zatrzymania krążenia poprzez zwrócenie szczególnej uwagi na te kluczowe objawy.

Wczesne podjęcie RKO przez świadków zdarzenia

Natychmiastowe rozpoczęcie RKO może podwoić, a nawet czterokrotnie zwiększyć przeżywalność w zatrzymaniu krążenia. Świadkowie zdarzenia wykonujący RKO, powinni – jeśli tylko potrafą – wykonywać uciśnięcia klatki piersiowej wraz z oddechami ratowniczymi. Jeśli wzywający pomocy świadek zdarzenia nie jest przeszkolony w zakresie RKO, dyspozytor medyczny powinien poinstruować go, jakwykonywać RKO polegającą wyłącznie na uciskaniu klatki piersiowej podczas oczekiwania na przyjazd zespołu ratownictwannmedycznego.

Wczesna defibrylacja

Defibrylacja wykonana w ciągu 3–5 minut od utraty przytomności może zapewnić przeżywalność na poziomie 50–70%. Można to osiągnąć poprzez realizację programów powszechnego dostępu do defibrylacji oraz rozmieszczenie AED w miejscach publicznych. Każda minuta opóźnienia w wykonaniu defibrylacji zmniejsza prawdopodobieństwo przeżycia do wypisu ze szpitala o 10–12%. Ogniwa łańcucha przeżycia są ze sobą ściśle połączone: jeśli świadkowie zdarzenia prowadzą RKO, spadek przeżywalności będzie następować wolniej i wynosi około 3–4% na każdą minutę opóźnienia defibrylacji.

Wczesne podjęcie zaawansowanych zabiegów resuscytacyjnych

Oparte o standardowy protokół opieki poresuscytacyjnej. Jeśli wstępna resuscytacja nie przynosi efektu, konieczne może być wdrożenie zaawansowanych zabiegów resuscytacyjnych z zastosowaniem przyrządowego udrożnienia dróg oddechowych, leków i leczeniem odwracalnych przyczyn zatrzymania krążenia. Jakość leczenia w trakcie opieki poresuscytacyjnej wpływa na odległe wyniki leczenia.

 

Źródło Wytyczne 2015 http://www.prc.krakow.pl